Samenvatting van de Annapurna Circuit in Nepal (19-4-2009 t/m 7-5-2008)

Vandaag (7-5-2009) terug gekomen in Kathmandu, na een echt geweldige trekking door het Annapurna-gebergte. Het is werkelijk waar met geen pen te beschrijven zo mooi, verrassend, intensief en geweldig is het geweest!

Ik zal proberen om niet te uitgebreid te schrijven om het voor jullie als lezer ook nog overzichtelijk te houden. Dit zal moeilijk worden omdat we zo veel bijzonders en moois gezien en ervaren hebben.

19-4-2009 “The Ride”.

Vandaag begonnen aan onze trekking door de Annapurna in Nepal.

We worden om 7.30 bij ons hotel in Kathmandu opgepikt door onze gids en kruier. (we hebben de spullen die we de komende 3 weken nodig denken te hebben in een rugzak gepropt, gelukkig hoeven we hem zelf niet te dragen). In een piepklein suzuki altootje gaan we met de grote rugzak en 5 volwassenen op weg naar het busstation in Katmandu voor de local bus naar Besisahar (760 mtr)

We blijken echt de enige toeristen te zijn die op deze manier de weg naar Besisahar afleggen. Gedurende de rit wordt ons ook al snel duidelijk waarom anderen toch met de touristbus gaan.

De Nepalezen lijken niet echt gewend om een busrit te maken en de een na de ander kotst een zakje vol en gooit dit dan zonder blikken of blozen langs de neus van degene die naast hem zit door het raampje de weg op waar het, als je geluk hebt op de grond uiteen splets. Bij een beetje pech spletst het eerder open en waaien er door het volgende raampje een paar druppels weer naar binnen. De bus zelf is ook al 23 keer afgeschreven en zou in nederland op de sloop nog niet eens iets opbrengen. Er is weinig meer heel, gelukkig de motor wel. Die houdt het de 6 ½ uur dat de rit duurt gelukkig wel vol. Wat een rit zeg!! Maar goed we zijn bij het beginpunt.

Het is jullie vast voor te stellen dat je na zo'n rit verlangt naar een lekkere douche en even relaxen op de kamer. Uh, dat viel effe tegen zeg. De hotelkamer waarin we gedropt worden is smerig en okay er hangt een douchekop boven de toiletpot maar daar is ook alles mee gezegd. We zijn benieuwd naar de volgende tea-houses waar we de nachten door gaan brengen.

20-4-2009 Eerste dag lopen.

Besisahar (760 mtr) naar Bahundanda (1310 mtr).

Na eerst een stuk langs de weg gelopen te hebben, (ze zijn bezig om een groot deel van the Annapurna Circuit met een weg uit te rusten. Zonde voor de wandelaars en de touristenindustrie, maar ongetwijfeld fijn voor de locals als ze ergens heen moeten.) betreden we the Annapurna Area en daar begint het mooi te worden. Hier en daar een leuk stalletje waar water en wat versnaperingen gekocht kunnen worden en zowaar hier en daar een terrasje bij een restaurantje waar je kunt eten.

We lopen door en langs rijstvelden, passeren waterbuffels en schapen die hier vrij rond lopen.

Onze porter (drager) sjouwt onze rugzak en de zijne op zijn rug mee de berg op. Schandalig pakket heeft hij op zijn rug. Er zitten ook de donsjackets en dons-slaapzakken bij die we in de mountains zeker nodig zullen hebben. Allemaal van The North Face natuurlijk!

Meteen de eerste dag klimmen we al flink omhoog. Het is soms ook echt naar boven klauteren.

Uiteindelijk komen we na veel geklim en geklauter aan in Bahundanda (1310 mtr). We slapen daar in een trekkerslodge met een geweldig uitzicht vanuit het restaurantje daar. De omgeving is echt nu al schitterend.

21-4-2009

Bahundanda (1310 mtr) naar Chamje (1430 mtr)

We steken vandaag verschillende hangbruggen over en komen hele hordes kinderen tegen die in keurig schooluniform ook op weg zijn naar school. Nee, hier worden ze niet door een van de ouders met de auto gebracht. Gewoon lopen en dan ook nog eens soms steil omhoog of omlaag.

Op het stuk waar ze ook met de weg bezig zijn is een groot stuk van de berg verschoven met als gevolg dat we door heel mul zand erg, maar dan ook erg steil, moeten klimmen.Een heel gestobber! Zeker wanneer we dan ook nog een van de vele karavanen ezeltjes tegen komen die hier alle voorraden naar boven transporteren. Ze lopen veelal in groepen van 10 tot 15 ezeltjes en zijn volledig bepakt. (Mijn collega Yvonne zou smoorverliefd worden op alle ezeltjes hier, alleen moet je daar wel een eindje voor klimmen Yvonne! Collega's van Prisma overigens nog bedankt voor de extra fotoruimte, we hebben nu voorlopig wel genoeg. Ik hoop dat het downloaden ook wat sneller gaat.)

Onderweg komen we een oude vrouw tegen die iets aan haar voeten heeft en naar een arts moet. Ergens boven op de berg. Haar zoon of zo draagt haar in een mand op zijn rug de berg op. Ik kan me voorstellen dat je dan een weg wel erg fijn zou vinden.

De track gaat door bossen van loofbomen en we komen ook de nodige watervallen tegen.

22-4-2009

Chamje (1430 mtr) naar Bacharchap 2160 mtr)

Gisteravond met flinke regen en onweer al vroeg naar bed gegaan. Er wordt hier echt geleefd aan de hand van zonsopkomst en zonsondergang. Om een uurtje of 20.15 lig je hier meestal wel op bed!

In de ochtend lopen we in de schaduw van de vele bomen. Het pad is op sommige stukken uitgehouwen in de rots (vroeger hing er aan de rots een bamboe stellage maar die was te gevaarlijk.

We passeren de grens tussen het district Lamjung en Manang. Onderweg komen we de Safe Waterdrink Stations tegen waar we onze waterfles en camelbag steeds laten vullen. (ook om het milieu te besparen en niet steeds plastic flessen te kopen).

Bij het begin en aan het eind van bijna elk dorpje dat we passeren komen we de gebedsrollen tegen en geven er trouw een draai aan. Soms zijn het er echt veel, wel meer dan 20.

Na het eten nog gekaart en wat gekletst met de gids en porter. De gids rummikub geleerd en hij ons een Nepaleens kaartspel.

23-4-2009

Bacharchap (2160 mtr) naar Chame (2670 mtr).

We lopen nu door een dennenbos met landschappen zoals in de film van “Brokeback Mountain” Echt geweldig! In de hoogte zien we de besneeuwde sneeuwtoppen liggen terwijl we ons in het zweet klimmen. Op enkele stukken klimmem we echt voetje voor voetje naar boven, zo steil en ook de hoogte gaat zijn tol eisen.

In Chame flinke discussie met de gids over accomodatie. Loopt erg hoog op maar tijdens ontbijt de volgende ochtend besluiten we om toch maar verder te gaan met hem. We hebben weinig keus.

De kruier vindt het allemaal heel erg en wordt er zelfs emotioneel van.

24-4-2009

Chame (2670 mtr) naar Pisang (3200 mtr)

Na een roerige avond, nacht en ontbijt gaan we op weg naar Pisang. We tobben maar aan met deze eikel van een gids. Weinig andere optuies omdat je van de hele wereld afgesloten bent. Wel weer een leuke anekdote voor later.

Vandaag door bossen en langs flinke rotspartijen gelopen. In de rotsen zijn met explosieven inkepingen gemaakt voor het pad. De berggezichten zijn echt overweldigend. We zien al heel dichtbij verschillende besneeuwde toppen.

Aangekomen in Pisang heb ik wat last van hoofdpijn (kan van de hoogte zijn maar ook van het geneuzel met de gids gisteravond, vannacht en vanochtend).

Gegeten in het restaurantje bij de Eco-lodge waar we verblijven. Ze stoken er heerlijk een houtkacheltje en dat is ook wel nodig. Het is op deze hoogte 's nachts freezing cold. Leuk gesprek gehad met een engelse dame die hier in Nepal een paar weken les gaat geven op een schooltje en voor een 10 maanden aan het rondreizen is.

Om 19.00 uur gaat de electriciteit van het net en komen de kaarsjes op tafel. Zo gaat dat hier. Elk dorpje krijgt om de beurt een uurtje stroom. Pisang is om 23.00 uur weer aan de beurt. Dan liggen wij al in het donsslaapzakje te pitten.

25-4-2009

Pisang (3200 mtr) naar Manang (3540 mtr)

Vandaag is een niet al te zware route. We kiezen ook voor de eenvoudigste route en gaan bewust niet de hoogte in. Dit om rustig te acclimatiseren.

De route gaat nu over een grote vlakte. Het lijkt op die weidse vergezichten uit westernfilms.

Het verbaast ns hoeveel verschillende settings we wel niet doorgekomen zijn tijdens deze trip.

Geen enkele dag is hetzelfde. We stoppen regelmatig om even achterom te kijken want dan zie je vaak prachtige landschappen waar je bijna aan voorbij zou lopen.

Ook hebben we weer een prachtig overzicht over de enorme bergen langs het traject. (Annapurna IV, Annapurna III, Gangapurna en Om Myurpa, bij interesse vraag ons na terugkomst maar omde landkaart waar ze allemaal opstaan en de route ook goed te zien is. De 300 kilometer!)

We maken ook kennis met Andres en zijn vriedin (Duitsland) wij maken wat foto's voor ze omdat hun camera helaas gestolen is vanuit de bus. En dat wil je nou net niet hebben hier. We mailen ze naar hen na terugkomst.

In Manang hebben we een erg leuk hotel. Het oogt als een chalet van de wintersport. Zo ook het restaurant. Hier ook een lekkere houtkachel en veel gezelligheid met verschillende nationaliteiten.

In elke slaapplaats zie je dezelfde mensen en we maken regelmatig een praatje.

Er zit hier in het hotel ook een heerlijk German Bakkery (zou je toch niet verwachten hier in Nepal, maar errug lekkere appeltaart !!!)

We blijven 2 nachten in Manang om te acclimatiseren op deze hoogte. We hebben nog niet veel last van de hoogte, wel regelmatig een lichte hoofdpijn. De 2e dag in Manang gaan we preventief aan de medicijnen tegen hoogteziekte (doet iedereen hier blijkt). Dit ook na de infobijeenkomst van de AMS vrijwilligersorganisatie bijgewoond te hebben. Een canadees doet hier in manag voor 4 maanden dit op vrijwillige basis. Van de donaties helpen ze de locale bevolking en de trekkers die in moeilijkheden raken.

25-4-2009: Rustdag maar we gaan toch een flink stuk stijgen vandaag om aan de hoogte te wennen. We maken bij Manang een klim van 200 meter omhoog naar een uitzichtpunt. Het is er ook inderdaad mooi. Er wapperen, net als op heeeeel veel plekken in Nepal gebedsvlaggetjes. Portie Yakkaas op, smaakte als oude kaas. Lekker wel.

Na de afdaling kopen we beiden een echte Nepaleense wintermuts voor de kou die we in gaan en we gaan naar de film. Op een houten bankje in een of ander schuurtje op een groot beeld wordt de film “ Into the wild” vertoond. Ook weer eens leuk om te zien.

27-4-2009 (verjaardag van Maurice die deze trek ook op zijn verlanglijstje heeft staan. Ik heb je, deze dag zeker maar ook andere dagen, een heel stuk in gedachten meegenomen vriend!)

Manang (3540 mtr) naar Yak Kahara (4018 mtr)

We vertrekken wat later omdat de gids een zieke porter (drager) een stuk naar beneden heeft gebracht. Die porter moest dringend naar het ziekenhuis en gaat nu met de heli het gebied uit.

Nu lopen we weer in een soort van maanlandschap met weinig begroeiing.her en der staan nu Yaks en berggeiten te grazen. Mooie beesten die op deze hoogte kunnen leven. Dit in tegenstelling tot de koeien.

Begin van de middag aangekomen en later op de middag naar plaatsje verderop (Letdar) gelopen om water te halen en weer af te dalen. Ook weer om te acclimatiseren. In de hut waar we nu zijn is geen stromend water, geen douche dus, niets. Het enige stromende waterpunt is in de keuken waar je ook niet wilt zijn. De keukentjes hier zijn pikzwart van het vuur dat er gestookt wordt en je wilt niet altijd zien hoe je eten bereid wordt. Soms is het beter om dingen niet te weten.

In het “restaurant” worden we door een paar duitsers en argentijnen uitgenodigd om met hen een kaartspel te spelen. Leuk gespeeld en bijzonder aangenaam gekletst in het duits, engels, spaans.

28-4-2009

Yak Kahara (4018 mtr) naar Thorung Pedi (4450 mtr)

Het landschap wordt steeds ruiger. Heel veel steen en laag struikgewas. Heel veel natuursteen en leisteen zo voor het oprapen. Je zou er met gemak heel de reeshof mee kunnen betegelen.

Vandaag zitten er ook weer een aantal hele, maar dan ook hele steile klimmen in. En als je dan boven komt, staat dar (toevallig) een theehuisje waar je wat kunt drinken en snacken. Hier boven is alles wel veel duurder i.v.m. Transport naar boven.

Aangekomen in Thorung Pedi regelen we extra dekens voor de nacht. Het is hier erg koud nu al en zeker vannacht.

Na de lunch klimmen we omhoog naar High Camp (4793 mtr) en drinken we een kopje thee met Ivar (in Nieuw-Zeeland wonende Nederlander die nu in Spanje gaat wonen met zijn vriendin). Zijn vriendin had last van de hoogte en is omgedraaid. Das balen!

Optijd naar bed omdat we vannacht om 4.00 uur ontbijten en dan op weg gaan naar de Thorung La (s'werelds hoogste pas 5416 Meter ).

29-4-2009 DE DAG !!

Thorung Pedi (4450 mtr) via Torung La (5416 mtr) naar Muktinath (3700 mtr).

Vandaag de verjaardag van Yvonne. Yvonne, bij deze van harte gefeliciteerd. Helaas hebben we jullie mailadres niet bij de hand.

Om 3.30 uur opgestaan en na en ontbijtje gaan we gewapend in een donsjas, sjaal en handschoenen en met een hoofdlampje op de berg op. We zijn niet de enige gekken die zo vroeg starten. Veel lichtjes gaan ons voor de berg op. Wanneer we het High Camp bereiken waar we gisteren thee hebben gedronken is het inmiddels licht. Het zal vanaf daar nog een 3 uur klimmen zijn naar de pas.

We lopen door sneeuw en over ijs en over de oneindig vele stenen. Er lijkt geen einde aan te komen. De omgeving is wederom onbeschrijfelijk (ik weet er geen woorden meer voor te verzinnen die ik al niet gebruikt heb). Wanneer ik het toch aardig zwaar begin te krijgen wijst Koen me op de wapperende gebedsvlaggetjes die te zien zijn op de pas, waar we moeten zijn. Op dat moment is de vermoeidheid weg en lopen we gestaag door naar de pas (hoogste doorgang tussen 2 bergen).

WE ZIJN ER om een uur of 8.15. Geweldig om hier aan te komen.

Natuurlijk de nodige foto's van onze “overwinning” gemaakt en er een black tea op gedronken met een Snicker. Genoten, genoten en genoten! Het uitzicht is werkelijk schitterend! Fantastisch om dit samen gedaan te hebben en hier samen te mogen zijn.

Na een klein kwartier gaan we toch de afdaling weer inzetten. Gedurende de ochtend komt de wind hier opzetten en wil je niet hier boven zijn.

Achteraf blijkt de afdaling naar Muktinath nog zwaarder te zijn dan de klim naar de top. Het afdalen is een aanslag op onze knieën. Maar we zijn zo vol van het behalen van de top dat we dat voor lief nemen. Het klimmen vraagt vooral wat van je conditie (die nu best aardig is inmiddels) en het dalen vraagt veel van je lichaam. Er zijn ook wel de nodige kilootjes achter gebleven op de toch, das mooi. Cole, een canadees die we leren kennen moet op een paard naar beneden ivm een geblesseerde knie. Er zijn echter stukken dat hij toch moet lopen omdat de afdaling te steil is om op een paard te kunnen zitten. En dan is hij beneden en stijgert het paard hem zo tegen de vlakte. Armen pols ook nog geblesseerd.

We zijn bekaf als we aankomen in Muktinath.

30-4-2009 Koninginnedag

Muktinath (3700 mtr) naar Kagbeni (2800 mtr).

Ik (Erik) ben in de ochtend met de porter naar het monastary (klooster) te gaan. De porter doet zijn gebeden en ik kijk toe. Ook ik krijg een oranje stip op mijn voorhoofd van een priester. Brings you luck sir !!!

Vandaag is, na de lange dag van gisteren (8 uur lopen) een wat kortere dag.

In de middag zijn we er al en we lopen het dorpje in. Echt alles, maar dan ook alles is hier over de datum (net zoals op veel plaatsen eerder op de route). Ze verkopen hier gerust nog een zak chips van augustus 2008!! Normaal ben ik daar heel kritisch in maar hier zul je niet veel anders kunnen.

Heb dus ook regelmatig oude cola op. Maar we leven nog steeds!

1-5-2009

Kagbeni (2800 mtr) naar Tukuche (2590 mtr).

We vertrekken vroeg omde wind voor te zijn. Een groot deel van de tocht lopen we door de rivierbedding. De rivier staat nu laag en daardoor kunnen we ook wat stukken afsteken.

Koen heeft zijn schoenen stuk gelopen maar het gaat nog wel even.

In Tukuche verblijven we in een geweldige kamer van Highplainsinn.com. Een nederlander heeft hier al 11 jaar met zijn Nepaleense vrouw een Lodge. Ziet er erg leuk uit met de nodige nederlandse gezelligheid (open haardje en bankje) en erg goed eten. We eten voor het eerst sinds weken weer vlees. Is hier wel te vertrouwen.

Een Utrechts stel zit hier ook in de Lodge en zij verstaat wat Nepaleens. Onze vermoedens dat onze gids niet zo aardig is voor de porter worden door haar bevestigd. Wat sneu.

We zijn onze gids nu echt wel beu en willen eigenlijk z.s.m. Van hem af. We gaan de rest van de trip anders inplannen om eerder afscheid van de gids te kunnen nemen.

2-5-2009

Tukuche (2590 mtr) naar Ghasa (2010 mtr)

Na een lekker nederlands ontbijtje gaan we op weg naar Ghasa. Met DE koffie. Mmmmmm.

We lopen eerst een stuk langs en in de rivierbedding en komen dan in steeds meer begroeid gebied. Het landschap wijzigt weer, super.

We treffen aanzienlijk minder andere trekkers. Waarschijnlijk nemen velen het vliegtuig in Jomoson of ze pakken de jeep over de weg die vanaf hier al helemaal gereed is. Wij ploeteren te voet nog door en klimmen en dalen afwisselend. Zo nu en dan komt er inderdaad een jeep voorbij stobberen en hobbelen.

In Ghasa aangekomen is het net gaan regenen. We zitten wederom in een aftandse hut en hebben slecht eten. Maar ja alles went.

3-5-2009

Ghasa (2010 mtr) naar Tatopani (1190 mtr). We lopen vandaag door s'werelds diepste dal!

Vandaag zal onze laatste loopdag zijn. We leggen onze plannen voor aan de gids en volgens ons wil hij ook van ons af. In zijn ogen zijn we toch te kritisch. Ja ja zal wel zijn. Tis goed !

We spreken af dat we als we in Tatopani zijn we verder met de jeep en bus zullen gaan naar Pokhara.

We vertrekken wat later omdat het regent en als het droog is gaan we op pad. We lopen regelmatig langs de weg en zien dat de jeeps en vrachtwagens ook moeite hebben om naar boven en beneden te gaan. De weg is niet veel meer dan een enigszins vlak gemaakt stuk rots met de nodige kuilen.

Het klimaat waarin we nu weer lopen is meer tropisch en heeft veel watervallen. Wanneer we naar de bergtoppen kijken zien we dat het daar gesneuwd heeft i.p.v. geregend en op de Thorung La (blijkt achteraf) heeft het flink gesneeuwd (20 cm). Was erg zwaar hoorden we.

Aangekomen in Tatopani (heet water) gaan we naar de warmwaterbronnen om onze spieren die de afgelopen weken overuren hebben gemaakt te verwennen. Het is heerlijk.

Nu pas horen we dat er in Nepal nogal wat commotie is en dat de regering gevallen is. In Kathmandu is het een paar dagen onrustig geweest. Hebben we dus echt niets van mee gekregen.

Het blijkt nu allemaal weer wel mee te vallen.

Morgen gaan we met de jeep naar Beni en dan met de local bus naar Pokhara.

4-5-2009

Tatopani naar Pokhara.

In een Jeep, bestemd voor 10 personen, hobbelen we uiteindelijk met 18 man in en op de jeep naar Beni. Tijdens die rit zijn de slippers van Erik van de rugzak gevallen (of gewoon gejat?).

In de localbus is het bijna net weer zo'n drama als bij de rit naar Besisahar. Nu wat minder zieke Nepalezen. Maar wederom een aftandse bus die onderweg zelfs gerepareerd moet worden.

Tijdens de rit is op het dak van de bus uit onze rugzak een 4 tal T-shirts, een afritsbroek, handdoek en hoofdlampje gestolen. Door een local zegt de gids, maar laat nou net zijn broek een paar dagen geleden kapot gegaan zijn (???)

Aangekomen in Pokhara nemen we s' avonds afscheid van de gids en porter en komen we weer verschillende mensen van de trek tegen. In Pokhara is het erg relaxt en we genieten met volle teugen van het moois en relaxte dat Pokhara (zonder gids) te bieden heeft.

In Pokhara de World Peace Pagode bezocht die bovenop een berg staat. Daar weer naartoe geklommen. We zijn het nu gewend.

Vandaag gevlogen van Pokhara naar Kathmandu en nu gaan we ons ori”enteren op onze reis naar China. Waarschijnlijk komen we Tibet niet in om verschillende wazige reden.

Fenne, we gaan over een paar dagen China in !!!!!

Tot zover een toch wel heel uitgebreide samenvatting, maar het was allemaal ZO overweldigend dat het heel moeilijk is om nog minder te schrijven.

Mocht je in de gelegenheid zijn om deze trip te doen en het leuk vinden dan is het zeker aan te raden. EEN FANTASTISCHE ERVARING om nooit te vergeten.

Ik hoop dat we wat foto's kunnen downloaden.

Groeten uit Nepal.

Koen en Erik.