Weer een “ snelle” internetverbinding te pakken en dus weer even een korte update voor de belangstellenden.

Op 10 mei (moederdag) zijn we vanuit Nepal naar China gevlogen. We vlogen van Kathmandu via Lhasa (Tibet) naar Chengdu. Helaas hebben we Tibet alleen vanuit de lucht gezien en vanachter het raam op het vliegveld. We mochten Tibet niet in helaas en bij nader onderzoek bleek dat een tripje naar Tibet een hele organisatie en prijzig zou worden. Ook doen er verhalen de ronde dat het meer en meer een, door de chinezen, volledig gecontroleerd gecensureerd tripje zal worden. Het landschap dat erg indrukwekkend is (zo te zien vanuit het vliegtuig) blijft natuurlijk maar de Tibetaanse sfeer blijkt zich langzaamaan meer naar India te verplaatsen. Dus hebben we besloten om Tibet te laten voor wat het is. (we kijken nog wel eens de foto's van Peter en Marscha en we hebben Annette en Frank uit Dordrecht leren kennen en die gaan wel naar Tibet en maken ook foto's).

Overigens het binnen komen van China was nog een heel gedoe. Na het invullen van de nodige formulieren in het vliegtuig (Inreisformulier en nog een extraformulier ivm de varkensgriep) kwamen er direct na de landing, werkelijk waar, mannetjes en vrouwtjes in witte pakken en met mondkapjes op het vliegtuig in en gingen bij alle passagiers de temperatuur meten via een apparaatje op het voorhoofd. Elke temperatuur werd genoteerd op het briefje. Na uitstappen werd het briefje nauwkeurig bekeken en hoewel de temperatuur van ons okay was (normaal) moesten we toch ook even apart (zoals de meeste toeristen) om nogmaals met een ouderwetse thermometer onder de arm (5 minuten) de temperatuur te meten. Nu vonden ze hem wel okay en ookdat werd weer genoteerd op een briefje. Mooi denk je dan, we kunnen verder. Maar nog geen 10 meter verder scannen ze nogmaals je lichaamstemperatuur en kijken weer enigszins moeilijk maar dan krijgen we groen licht en zijn we “officieel vrij van varkensgriep”. Dat stuk hebben we gehad. We hebben immers maar een uurtje wachttijd tot het vliegtuig verder vliegt naar Chengdu.

Maar dan gaan ze de verdere veiligheid checken, paspoorten en visa worden uitvoerig gecheckt. Dan de bagage nog maar eens door de scanner en de handbagage moet open. De schoenen uit en volledig gefouilleerd wederom. Dit was bij instappen ook allemaal al gedaan maar goed. Zo schuiffelen we van mannetje naar mannetje en laten het allemaal maar gebeuren. Goede eerste kennismaking met de chinese bureaucratie. We zijn net optijd door alle controle's om weer hetzelfde vliegtuig in te stappen als waar we net uit kwamen. Welkom in China!

In Chengdu belanden we uiteindelijk meet veel hand en voetenwerk EN de Lonely Planet in een leuk guesthouse (hotel) Sim's cozy Guesthouse. Er spreken erg weinig mensen engels hier en uit de chinese schrijfwijze kun je ook al niet veel op maken, dus je zult begrijpen dat het zo nu en dan erg lastig is om te vinden waar je wilt zijn. De chinezen blijven ook gewoon chinees tegen je praten met zo'n gezicht van “ nu snap je het toch wel?” maar nee natuurlijk niet. De toon waarop dit alles plaats vindt is niet altijd even vriendelijk maar mogelijk heeft dit met de intonatie van de taal te maken. Ook wanneer chinezen tegen elkaar praten klinkt het niet zo vriendelijk.

In Chengdu hebben we een fietsje gehuurd en een aantal bezienswaardigheden bezocht. Met Frank en Annette hebben we in een grote tent met alleen maar Chinezen een soort van fondue gedaan. Je koopt dan stokjes met groenten, vlees en vis en kookt die aan tafel in een brei van een soort soep (Frank viste er ook een halve vis uit, lekker hoor ). Het was erg leuk om te doen, vooral omdat het tussen de locals was en de serveerster toen we voor vieren betaalde (kleine 8 Euro incl drank) geen fooi wilde hebben maar het erg leuk vond dat we daar gegeten hadden. “ Thank you for eating here!”

In Chengdu een ticket voor de slaaptrein naar Kunming gekocht en daar op 13 mei in gestapt. Ook weer een leuke ervaring. Met 64 chinezen in een treintoestel geslapen (3 boven elkaar en 6 tussen 2 schotjes). Wederom de enige toeristen. Wij liggen helemaal boven en in het midden. Hoewel het een hard sleeper is pakken we toch de nodige uurtjes slaap. We zien zo ook, althans als het licht, is veel van China. China is booming. Er wordt heel veel gebouwd en de steden Chengdu en Kunming zijn gewoon enorm groot en modern. China is ook heel schoon en gestructureerd, wat ik (erik) dan wel weer prettig vind. Zelfs de trotoirbandjes worden vochtig geswifferd door mannetjes en vrouwtjes en zo lijkt het dat iedereen hier bezig is. Op de grote kruispunten staan naast de stoplichten ook mannetjes die eigenlijk hetzelfde regelen dan de stoplichten. De scooters rijden hier op electriciteit in plaats van op benzine. Geen vervuiling dus maar je hoort ze ook niet aankomen en schrikt dan ook regelmatig.

In Kunming nog wat sightseeing gedaan en busticket naar Lijiang gescoord en wat geshopt. Een rit van uiteindelijk bijna 10 uur met de bus naar Lijiang in provincie Yunnan. Hier willen we in de komende dagen wederom een trekking gaan doen. Nu van een paar dagen. Wordt vervolgd.

Tis toch weer een heel verhaal geworden maar je moet maar kijken wat je leuk vind om te lezen.

En we weten inmiddels (via internet en Astrid) dat het songfestival voor nederland wederom geen succesverhaal is geworden. Wat een TOBBERS zeg! Volgend jaar beter ha ha .

Groetjes vanuit een nu zonnig China.