Het is al weer even geleden dat we een update van onze reis gegeven hebben. We hebben het ook zo druk allemaal ;-)

Nadat we in Lijiang(China) zijn aangekomen op de 15e mei hebben we natuurlijk weer het nodige gezien en beleefd (daarover later).

Lijiang is een stad in het zuidwesten van China die verdeeld is in een modern deel en The Old Town. Koen en ik noemen The Old Town het Volendam van China. Het is een leuk stadje, met heel veel, heeeeeel veel winkeltjes die eigenlijk allemaal hetzelfde verkopen. De Chinezen zelf zijn ook dol op dit stadje en ze komen er met bussen tegelijk naar toe.

We verblijven in een guesthouse (jawel hoor, weer uit de Lonely Planet natuurlijk) waar mama Naxi de scepter zwaait. We horen haar stem dan ook van 7.00 a.m tot 11.00 p.m. Het is een drukke en gezellige boel daaro met mama Naxi en de andere backpackers.

Wederom 2 mountainbikes gehuurd en er op uit gegaan. In de omgeving van Lijiang gefiets en ons aangesloten bij een 5 tal chinezen die ook on holiday waren. Twee dorpjes (Baisha en de andere naam ben ik ff kwijt) bezocht.

In de buurt van Lijiang blijkt ook een mooie trekking te zijn. The Tiger Leaping Gorge. We regelen een busticket om ons naar het beginpunt te brengen voor deze 2-daagse trekking. En deze keer nemen we geen gids, maar dat zal jullie wel helder zijn uit onze eerdere verhalen.

De eerste dag is het stevig klimmen, het is wederom erg mooi. De route is goed aangegeven en ook prima te bewandelen en te beklauteren. Tegen de lunch begint het flink te regenen en hullen we ons in regenjack en “emergencyponcho”. Dan maar gelijk schuilen en lunchen.

In de middag halen we een groepje amerikaanse dames in die we later toch maar een paardje zien huren om verder naar boven te gaan. 28 Bochten omhoog!!!!!

S'Avonds eten we local food bij het guesthouse (Tea Horse Guesthouse) waar we de nacht door brengen, en dat........hadden we beter niet kunnen doen!

Al vroeg in de nacht wordt Koen echt goed ziek en in de ochtend krijg ook ik het zwaar. Zo zwaar dat het me niet eens uitmaakt dat ik “gezellig” letterlijk naast een chinees moet gaan zitten op het wederom TE “open”toilet. Wat zijn we beroerd zeg,tjonge jonge. En dan moeten we nog wel verder de bergen in om naar het eindpunt te komen. Die dag gaan we dan ook heel langzaam en zien we echt zwaar af. Toch genieten we zo nu en dan van de geweldige omgeving.

Uiteindelijk bereiken we vermoeid en verzwakt het eindpunt van waaruit we met de bus weer terug gaan naar Lijiang. Op het eind van de avond kunnen we gelukkig weer wat eten en we spelen op safe en gaan naar de Chinese versie van de Mac Donalds (Dico's). Enfin, de dag erop toch beiden weer opgeknapt.

Na Lijiang zijn we door gereist naar Dali. Een minder gelikte vorm van het volendamse Lijiang. Bevalt ons eigenlijk beter.

(Over Volendam gesproken, thanks Astrid voor de update over de relatie van Jan en Yolanthe ha ha )

Op mijn verjaardag, (dank je voor de verschillende felicitaties per sms, e-mail, bericht op deze weblog) vertrekken we uit Dali weer terug naar Kumning van waaruit we China zullen verlaten en door zullen reizen naar Cambodja. Voor mijn verjaardag hebben we het plan om ergens lekker uit eten te gaan. Na gezocht en gezocht te hebben belanden we uiteindelijk bij de Mc Donalds, we zijn nog niet toe aan weer te local food.

Op 24 mei gaan we midden in de nacht (5.00 uur, ja Maurice, voor ons is dat midden in de nacht, voor jou niet altijd) naar het vliegveld van Kumning voor onze vlucht naar Cambodja. Echter staat er weer niets leesbaar vermeld op de verschillende borden en schermen daar. Ook lijkt er om 5.00 uur nog geen enkele chinees te zijn die ook maar een beetje engels spreekt. Niemand kan ons vertellen of de vlucht wel gaat en waar we dan moeten zijn om in te checken.

Uiteindelijk komt het allemaal toch nog goed en blijken we eerst via een binnenlandse vlucht uiteindelijk naar Cambodja te kunnen vliegen. Ja je moet het allemaal maar weten. O ja,en of we wel een visa hebben voor Cambodja, want dat heb je nodig zeggen ze op het vliegveld (Otherwise BIG problem!!!!). Uh hebben we een visa, nee dus, wij dachten dat.........en we hadden gelukkig gelijk, visa on arrival dus geen probleem om Cambodja binnen te komen gelukkig. Deze keer worden we niet zo streng gecontroleerd op H1N1 (Varkensgriep).

In Cambodja is de eerste plaats die we aan doen Phnom Penh, de hoofdstad.

Het is weer een stuk minder ontwikkeld dan China en meer vergelijkbaar met Vietnam en Nepal. Hier geen mensen, eerlijk waar, midden OP de snelweg om die te VEGEN met een bezempje, zoals we in China regelmatig zagen.

Nee Cambodja is een stuk primitiever, het nodige stof en herrie van de vele scootertjes en Tuk Tuk's maar zeer zeker ook zijn charme. Het sfeertje is wel erg relaxt en dat bevalt ons wel.

In Phnom Penh blijkt de actie, althans voor toeristen, voornamelijk te liggen aan the river side. Daar zijn de restaurantjes, barretjes etc. Dus in de tuk tuk laten we ons naar de River side vervoeren om daar maar eens een lekker pilsje te drinken op een van de terrasjes. Zo te zien zal het hier niet moeilijk worden om een restaurantje te vinden waar we de komende dagen kunnen eten.

De 25 ste hebben we een hele dat een tuk tuk met chauffeur gehuurd en gaan we de toerist uithangen.

We laten ons eerst brengen naar de Killing Fields. Zal bij menigeen bekend zijn uit de gelijknamige film. Je zult dan wel berijpen dat het er geen gezellige boel is. Het is echt erg indrukwekkend om op de plek te zijn waar tussen de jaren 1975 en 1978 17.000 mensen zijn omgebracht (op gruwelijke wijze) door het regime van Pot Pol (Rode Khmer).

43 van de 129 massagraven die hier op dit terrein liggen zijn in 1980 geopend en de resten van meer dan 8000 mensen zijn verwerkt (tentoongesteld) in een enorme vitrineachtige toren die als herdenkingsmonument hier gebouwd is om de omgekomen mensen te herdenken.

Erg bizar om zoveel menselijke schedels, gegroepeerd op leeftijd, bij elkaar te zien. Nog meer bizar om daar te lezen en te horen hoe deze mensen zijn omgebracht. Onwezenlijk wanneer je je beseft dat wij in die jaren al geboren waren en dat het nog niet eens zo lang geleden is dat dit gebeurt is.

Als vervolg laten we ons brengen naar het Tuol Slong Museum brengen. (om in de stemming te blijven) Daar krijgen we nog meer info over de gruweldaden die tijdens het regime van de rode Khmer plaatsgevonden hebben. En dan met name hier in dit voormalige schoolgebouw. Hier werden mensen die niet in het plaatje van Pot Pol paste gemarteld en ondervraagd om zo een verklaring af te leggen. Vervolgens werden ze getransporteerd naar de killing fields om daar dan omgebracht te worden. Verschrikkelijk! Wat een vreselijke periode is dat geweest voor de cambodjanen.

Deze dag veel geschiedenis opgedaan van Cambodja.

Op de 26e is Koen jarig natuurlijk. (Bedankt voor de mailtjes, sms-jes en reactie op de weblog).

In de ochtend hebben we een stadswandeling uit de Lonely Planet gedaan door het centrum van Phnom Penh gedaan . Helaas de fotocamera vergeten :-( .

Het is snikheet en aan het begin van de middag gooien we onze plannen om en zoeken we een zwembadje op bij een hotel ergens in Phnom Penh. Heerlijk om lekker te plonzen. De eerste keer dat we zwemmen tijdens onze reis. We blijven heel de middag aan het zwembad en kunnen daar ook een beetje internetten zelfs. Door het regenseizoen dat hier nu begonnen is, valt er een bui maar na die bui nemen we gewoon weer een duik.

Ter afsluiting van deze dag gaan we lekker uit eten in een heel oud frans koloniaals gebouw waar een spaans tapas restaurant gevestigd is. Hier genieten we van een aantal heerlijke Tapa's en als toetje een Chocolade taartje met een kaarsje er in voor de verjaardag van Koen te vieren.

Vandaag 27-5 zijn we met de bus van Phnom Penh naar Siem Reap gegaan en hebben we net ingecheckt bij Baca Villa. Dit op aanraden van Moniek van MEE.

Eens kijken of we dit verhaal straks ergens op de weblog kunnen downloaden.

In Siem Raep zullen we Ankor Wat gaan bezoeken natuurlijk en wie weet wat nog meer.

In elk geval gaan we ook vast weer een zwembad opzoeken. Het is hier namelijk wel erg warm (zweterig) warm. En omdat we nog niet zo bruin zien, op onze armen en gezichten na dan, gaan we daar ook maar eens wat tijd voor inplannen met een lekker boek en drankje. Helemaal niet erg. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat wanneer de ouders van Koen en Wim en Ria in juni ons op Bali treffen dat hun bruiner zijn dan ons ha ha . Ach ja , hoe bruin je ziet zegt niet hoeveel je van een reis geniet, Of niet dan?! ;-)

We hebben het PRIMA naar ons zin hier in Azie en het reizen bevalt ons erg goed moeten we zeggen. Al heel veel gezien en gedaan. We hopen dat het met jullie in nederland ook allemaal goed gaat en dat jullie het slechte weer de afgelopen dagen in nederland goed doorstaan hebben. We hebben nu de luxe dat we een tv op de kamer hebben met de zender BVN. Ook leuk om weer eens iets van nederland mee te krijgen. Jullie reacties zien we ook weer met belangstelling tegemoet natuurlijk.

Groeten uit relaxt Cambodja van Koen en Erik (allebei weer een jaartje ouder en veeeeel (reis)wijzer natuurlijk).