Vervolg China en nu zitten we in Cambodja

Het is al weer even geleden dat we een update van onze reis gegeven hebben. We hebben het ook zo druk allemaal ;-)

Nadat we in Lijiang(China) zijn aangekomen op de 15e mei hebben we natuurlijk weer het nodige gezien en beleefd (daarover later).

Lijiang is een stad in het zuidwesten van China die verdeeld is in een modern deel en The Old Town. Koen en ik noemen The Old Town het Volendam van China. Het is een leuk stadje, met heel veel, heeeeeel veel winkeltjes die eigenlijk allemaal hetzelfde verkopen. De Chinezen zelf zijn ook dol op dit stadje en ze komen er met bussen tegelijk naar toe.

We verblijven in een guesthouse (jawel hoor, weer uit de Lonely Planet natuurlijk) waar mama Naxi de scepter zwaait. We horen haar stem dan ook van 7.00 a.m tot 11.00 p.m. Het is een drukke en gezellige boel daaro met mama Naxi en de andere backpackers.

Wederom 2 mountainbikes gehuurd en er op uit gegaan. In de omgeving van Lijiang gefiets en ons aangesloten bij een 5 tal chinezen die ook on holiday waren. Twee dorpjes (Baisha en de andere naam ben ik ff kwijt) bezocht.

In de buurt van Lijiang blijkt ook een mooie trekking te zijn. The Tiger Leaping Gorge. We regelen een busticket om ons naar het beginpunt te brengen voor deze 2-daagse trekking. En deze keer nemen we geen gids, maar dat zal jullie wel helder zijn uit onze eerdere verhalen.

De eerste dag is het stevig klimmen, het is wederom erg mooi. De route is goed aangegeven en ook prima te bewandelen en te beklauteren. Tegen de lunch begint het flink te regenen en hullen we ons in regenjack en “emergencyponcho”. Dan maar gelijk schuilen en lunchen.

In de middag halen we een groepje amerikaanse dames in die we later toch maar een paardje zien huren om verder naar boven te gaan. 28 Bochten omhoog!!!!!

S'Avonds eten we local food bij het guesthouse (Tea Horse Guesthouse) waar we de nacht door brengen, en dat........hadden we beter niet kunnen doen!

Al vroeg in de nacht wordt Koen echt goed ziek en in de ochtend krijg ook ik het zwaar. Zo zwaar dat het me niet eens uitmaakt dat ik “gezellig” letterlijk naast een chinees moet gaan zitten op het wederom TE “open”toilet. Wat zijn we beroerd zeg,tjonge jonge. En dan moeten we nog wel verder de bergen in om naar het eindpunt te komen. Die dag gaan we dan ook heel langzaam en zien we echt zwaar af. Toch genieten we zo nu en dan van de geweldige omgeving.

Uiteindelijk bereiken we vermoeid en verzwakt het eindpunt van waaruit we met de bus weer terug gaan naar Lijiang. Op het eind van de avond kunnen we gelukkig weer wat eten en we spelen op safe en gaan naar de Chinese versie van de Mac Donalds (Dico's). Enfin, de dag erop toch beiden weer opgeknapt.

Na Lijiang zijn we door gereist naar Dali. Een minder gelikte vorm van het volendamse Lijiang. Bevalt ons eigenlijk beter.

(Over Volendam gesproken, thanks Astrid voor de update over de relatie van Jan en Yolanthe ha ha )

Op mijn verjaardag, (dank je voor de verschillende felicitaties per sms, e-mail, bericht op deze weblog) vertrekken we uit Dali weer terug naar Kumning van waaruit we China zullen verlaten en door zullen reizen naar Cambodja. Voor mijn verjaardag hebben we het plan om ergens lekker uit eten te gaan. Na gezocht en gezocht te hebben belanden we uiteindelijk bij de Mc Donalds, we zijn nog niet toe aan weer te local food.

Op 24 mei gaan we midden in de nacht (5.00 uur, ja Maurice, voor ons is dat midden in de nacht, voor jou niet altijd) naar het vliegveld van Kumning voor onze vlucht naar Cambodja. Echter staat er weer niets leesbaar vermeld op de verschillende borden en schermen daar. Ook lijkt er om 5.00 uur nog geen enkele chinees te zijn die ook maar een beetje engels spreekt. Niemand kan ons vertellen of de vlucht wel gaat en waar we dan moeten zijn om in te checken.

Uiteindelijk komt het allemaal toch nog goed en blijken we eerst via een binnenlandse vlucht uiteindelijk naar Cambodja te kunnen vliegen. Ja je moet het allemaal maar weten. O ja,en of we wel een visa hebben voor Cambodja, want dat heb je nodig zeggen ze op het vliegveld (Otherwise BIG problem!!!!). Uh hebben we een visa, nee dus, wij dachten dat.........en we hadden gelukkig gelijk, visa on arrival dus geen probleem om Cambodja binnen te komen gelukkig. Deze keer worden we niet zo streng gecontroleerd op H1N1 (Varkensgriep).

In Cambodja is de eerste plaats die we aan doen Phnom Penh, de hoofdstad.

Het is weer een stuk minder ontwikkeld dan China en meer vergelijkbaar met Vietnam en Nepal. Hier geen mensen, eerlijk waar, midden OP de snelweg om die te VEGEN met een bezempje, zoals we in China regelmatig zagen.

Nee Cambodja is een stuk primitiever, het nodige stof en herrie van de vele scootertjes en Tuk Tuk's maar zeer zeker ook zijn charme. Het sfeertje is wel erg relaxt en dat bevalt ons wel.

In Phnom Penh blijkt de actie, althans voor toeristen, voornamelijk te liggen aan the river side. Daar zijn de restaurantjes, barretjes etc. Dus in de tuk tuk laten we ons naar de River side vervoeren om daar maar eens een lekker pilsje te drinken op een van de terrasjes. Zo te zien zal het hier niet moeilijk worden om een restaurantje te vinden waar we de komende dagen kunnen eten.

De 25 ste hebben we een hele dat een tuk tuk met chauffeur gehuurd en gaan we de toerist uithangen.

We laten ons eerst brengen naar de Killing Fields. Zal bij menigeen bekend zijn uit de gelijknamige film. Je zult dan wel berijpen dat het er geen gezellige boel is. Het is echt erg indrukwekkend om op de plek te zijn waar tussen de jaren 1975 en 1978 17.000 mensen zijn omgebracht (op gruwelijke wijze) door het regime van Pot Pol (Rode Khmer).

43 van de 129 massagraven die hier op dit terrein liggen zijn in 1980 geopend en de resten van meer dan 8000 mensen zijn verwerkt (tentoongesteld) in een enorme vitrineachtige toren die als herdenkingsmonument hier gebouwd is om de omgekomen mensen te herdenken.

Erg bizar om zoveel menselijke schedels, gegroepeerd op leeftijd, bij elkaar te zien. Nog meer bizar om daar te lezen en te horen hoe deze mensen zijn omgebracht. Onwezenlijk wanneer je je beseft dat wij in die jaren al geboren waren en dat het nog niet eens zo lang geleden is dat dit gebeurt is.

Als vervolg laten we ons brengen naar het Tuol Slong Museum brengen. (om in de stemming te blijven) Daar krijgen we nog meer info over de gruweldaden die tijdens het regime van de rode Khmer plaatsgevonden hebben. En dan met name hier in dit voormalige schoolgebouw. Hier werden mensen die niet in het plaatje van Pot Pol paste gemarteld en ondervraagd om zo een verklaring af te leggen. Vervolgens werden ze getransporteerd naar de killing fields om daar dan omgebracht te worden. Verschrikkelijk! Wat een vreselijke periode is dat geweest voor de cambodjanen.

Deze dag veel geschiedenis opgedaan van Cambodja.

Op de 26e is Koen jarig natuurlijk. (Bedankt voor de mailtjes, sms-jes en reactie op de weblog).

In de ochtend hebben we een stadswandeling uit de Lonely Planet gedaan door het centrum van Phnom Penh gedaan . Helaas de fotocamera vergeten :-( .

Het is snikheet en aan het begin van de middag gooien we onze plannen om en zoeken we een zwembadje op bij een hotel ergens in Phnom Penh. Heerlijk om lekker te plonzen. De eerste keer dat we zwemmen tijdens onze reis. We blijven heel de middag aan het zwembad en kunnen daar ook een beetje internetten zelfs. Door het regenseizoen dat hier nu begonnen is, valt er een bui maar na die bui nemen we gewoon weer een duik.

Ter afsluiting van deze dag gaan we lekker uit eten in een heel oud frans koloniaals gebouw waar een spaans tapas restaurant gevestigd is. Hier genieten we van een aantal heerlijke Tapa's en als toetje een Chocolade taartje met een kaarsje er in voor de verjaardag van Koen te vieren.

Vandaag 27-5 zijn we met de bus van Phnom Penh naar Siem Reap gegaan en hebben we net ingecheckt bij Baca Villa. Dit op aanraden van Moniek van MEE.

Eens kijken of we dit verhaal straks ergens op de weblog kunnen downloaden.

In Siem Raep zullen we Ankor Wat gaan bezoeken natuurlijk en wie weet wat nog meer.

In elk geval gaan we ook vast weer een zwembad opzoeken. Het is hier namelijk wel erg warm (zweterig) warm. En omdat we nog niet zo bruin zien, op onze armen en gezichten na dan, gaan we daar ook maar eens wat tijd voor inplannen met een lekker boek en drankje. Helemaal niet erg. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat wanneer de ouders van Koen en Wim en Ria in juni ons op Bali treffen dat hun bruiner zijn dan ons ha ha . Ach ja , hoe bruin je ziet zegt niet hoeveel je van een reis geniet, Of niet dan?! ;-)

We hebben het PRIMA naar ons zin hier in Azie en het reizen bevalt ons erg goed moeten we zeggen. Al heel veel gezien en gedaan. We hopen dat het met jullie in nederland ook allemaal goed gaat en dat jullie het slechte weer de afgelopen dagen in nederland goed doorstaan hebben. We hebben nu de luxe dat we een tv op de kamer hebben met de zender BVN. Ook leuk om weer eens iets van nederland mee te krijgen. Jullie reacties zien we ook weer met belangstelling tegemoet natuurlijk.

Groeten uit relaxt Cambodja van Koen en Erik (allebei weer een jaartje ouder en veeeeel (reis)wijzer natuurlijk).

China

Weer een “ snelle” internetverbinding te pakken en dus weer even een korte update voor de belangstellenden.

Op 10 mei (moederdag) zijn we vanuit Nepal naar China gevlogen. We vlogen van Kathmandu via Lhasa (Tibet) naar Chengdu. Helaas hebben we Tibet alleen vanuit de lucht gezien en vanachter het raam op het vliegveld. We mochten Tibet niet in helaas en bij nader onderzoek bleek dat een tripje naar Tibet een hele organisatie en prijzig zou worden. Ook doen er verhalen de ronde dat het meer en meer een, door de chinezen, volledig gecontroleerd gecensureerd tripje zal worden. Het landschap dat erg indrukwekkend is (zo te zien vanuit het vliegtuig) blijft natuurlijk maar de Tibetaanse sfeer blijkt zich langzaamaan meer naar India te verplaatsen. Dus hebben we besloten om Tibet te laten voor wat het is. (we kijken nog wel eens de foto's van Peter en Marscha en we hebben Annette en Frank uit Dordrecht leren kennen en die gaan wel naar Tibet en maken ook foto's).

Overigens het binnen komen van China was nog een heel gedoe. Na het invullen van de nodige formulieren in het vliegtuig (Inreisformulier en nog een extraformulier ivm de varkensgriep) kwamen er direct na de landing, werkelijk waar, mannetjes en vrouwtjes in witte pakken en met mondkapjes op het vliegtuig in en gingen bij alle passagiers de temperatuur meten via een apparaatje op het voorhoofd. Elke temperatuur werd genoteerd op het briefje. Na uitstappen werd het briefje nauwkeurig bekeken en hoewel de temperatuur van ons okay was (normaal) moesten we toch ook even apart (zoals de meeste toeristen) om nogmaals met een ouderwetse thermometer onder de arm (5 minuten) de temperatuur te meten. Nu vonden ze hem wel okay en ookdat werd weer genoteerd op een briefje. Mooi denk je dan, we kunnen verder. Maar nog geen 10 meter verder scannen ze nogmaals je lichaamstemperatuur en kijken weer enigszins moeilijk maar dan krijgen we groen licht en zijn we “officieel vrij van varkensgriep”. Dat stuk hebben we gehad. We hebben immers maar een uurtje wachttijd tot het vliegtuig verder vliegt naar Chengdu.

Maar dan gaan ze de verdere veiligheid checken, paspoorten en visa worden uitvoerig gecheckt. Dan de bagage nog maar eens door de scanner en de handbagage moet open. De schoenen uit en volledig gefouilleerd wederom. Dit was bij instappen ook allemaal al gedaan maar goed. Zo schuiffelen we van mannetje naar mannetje en laten het allemaal maar gebeuren. Goede eerste kennismaking met de chinese bureaucratie. We zijn net optijd door alle controle's om weer hetzelfde vliegtuig in te stappen als waar we net uit kwamen. Welkom in China!

In Chengdu belanden we uiteindelijk meet veel hand en voetenwerk EN de Lonely Planet in een leuk guesthouse (hotel) Sim's cozy Guesthouse. Er spreken erg weinig mensen engels hier en uit de chinese schrijfwijze kun je ook al niet veel op maken, dus je zult begrijpen dat het zo nu en dan erg lastig is om te vinden waar je wilt zijn. De chinezen blijven ook gewoon chinees tegen je praten met zo'n gezicht van “ nu snap je het toch wel?” maar nee natuurlijk niet. De toon waarop dit alles plaats vindt is niet altijd even vriendelijk maar mogelijk heeft dit met de intonatie van de taal te maken. Ook wanneer chinezen tegen elkaar praten klinkt het niet zo vriendelijk.

In Chengdu hebben we een fietsje gehuurd en een aantal bezienswaardigheden bezocht. Met Frank en Annette hebben we in een grote tent met alleen maar Chinezen een soort van fondue gedaan. Je koopt dan stokjes met groenten, vlees en vis en kookt die aan tafel in een brei van een soort soep (Frank viste er ook een halve vis uit, lekker hoor ). Het was erg leuk om te doen, vooral omdat het tussen de locals was en de serveerster toen we voor vieren betaalde (kleine 8 Euro incl drank) geen fooi wilde hebben maar het erg leuk vond dat we daar gegeten hadden. “ Thank you for eating here!”

In Chengdu een ticket voor de slaaptrein naar Kunming gekocht en daar op 13 mei in gestapt. Ook weer een leuke ervaring. Met 64 chinezen in een treintoestel geslapen (3 boven elkaar en 6 tussen 2 schotjes). Wederom de enige toeristen. Wij liggen helemaal boven en in het midden. Hoewel het een hard sleeper is pakken we toch de nodige uurtjes slaap. We zien zo ook, althans als het licht, is veel van China. China is booming. Er wordt heel veel gebouwd en de steden Chengdu en Kunming zijn gewoon enorm groot en modern. China is ook heel schoon en gestructureerd, wat ik (erik) dan wel weer prettig vind. Zelfs de trotoirbandjes worden vochtig geswifferd door mannetjes en vrouwtjes en zo lijkt het dat iedereen hier bezig is. Op de grote kruispunten staan naast de stoplichten ook mannetjes die eigenlijk hetzelfde regelen dan de stoplichten. De scooters rijden hier op electriciteit in plaats van op benzine. Geen vervuiling dus maar je hoort ze ook niet aankomen en schrikt dan ook regelmatig.

In Kunming nog wat sightseeing gedaan en busticket naar Lijiang gescoord en wat geshopt. Een rit van uiteindelijk bijna 10 uur met de bus naar Lijiang in provincie Yunnan. Hier willen we in de komende dagen wederom een trekking gaan doen. Nu van een paar dagen. Wordt vervolgd.

Tis toch weer een heel verhaal geworden maar je moet maar kijken wat je leuk vind om te lezen.

En we weten inmiddels (via internet en Astrid) dat het songfestival voor nederland wederom geen succesverhaal is geworden. Wat een TOBBERS zeg! Volgend jaar beter ha ha .

Groetjes vanuit een nu zonnig China.

Nu ook korte filmpjes via de site te zien.

De Donkey (Ezel) karavaan en de Bumpy Ride in de bus.

Verslag van The Annapurna Circuit (19-4-2009 t/m 7-5-2009)

Samenvatting van de Annapurna Circuit in Nepal (19-4-2009 t/m 7-5-2008)

Vandaag (7-5-2009) terug gekomen in Kathmandu, na een echt geweldige trekking door het Annapurna-gebergte. Het is werkelijk waar met geen pen te beschrijven zo mooi, verrassend, intensief en geweldig is het geweest!

Ik zal proberen om niet te uitgebreid te schrijven om het voor jullie als lezer ook nog overzichtelijk te houden. Dit zal moeilijk worden omdat we zo veel bijzonders en moois gezien en ervaren hebben.

19-4-2009 “The Ride”.

Vandaag begonnen aan onze trekking door de Annapurna in Nepal.

We worden om 7.30 bij ons hotel in Kathmandu opgepikt door onze gids en kruier. (we hebben de spullen die we de komende 3 weken nodig denken te hebben in een rugzak gepropt, gelukkig hoeven we hem zelf niet te dragen). In een piepklein suzuki altootje gaan we met de grote rugzak en 5 volwassenen op weg naar het busstation in Katmandu voor de local bus naar Besisahar (760 mtr)

We blijken echt de enige toeristen te zijn die op deze manier de weg naar Besisahar afleggen. Gedurende de rit wordt ons ook al snel duidelijk waarom anderen toch met de touristbus gaan.

De Nepalezen lijken niet echt gewend om een busrit te maken en de een na de ander kotst een zakje vol en gooit dit dan zonder blikken of blozen langs de neus van degene die naast hem zit door het raampje de weg op waar het, als je geluk hebt op de grond uiteen splets. Bij een beetje pech spletst het eerder open en waaien er door het volgende raampje een paar druppels weer naar binnen. De bus zelf is ook al 23 keer afgeschreven en zou in nederland op de sloop nog niet eens iets opbrengen. Er is weinig meer heel, gelukkig de motor wel. Die houdt het de 6 ½ uur dat de rit duurt gelukkig wel vol. Wat een rit zeg!! Maar goed we zijn bij het beginpunt.

Het is jullie vast voor te stellen dat je na zo'n rit verlangt naar een lekkere douche en even relaxen op de kamer. Uh, dat viel effe tegen zeg. De hotelkamer waarin we gedropt worden is smerig en okay er hangt een douchekop boven de toiletpot maar daar is ook alles mee gezegd. We zijn benieuwd naar de volgende tea-houses waar we de nachten door gaan brengen.

20-4-2009 Eerste dag lopen.

Besisahar (760 mtr) naar Bahundanda (1310 mtr).

Na eerst een stuk langs de weg gelopen te hebben, (ze zijn bezig om een groot deel van the Annapurna Circuit met een weg uit te rusten. Zonde voor de wandelaars en de touristenindustrie, maar ongetwijfeld fijn voor de locals als ze ergens heen moeten.) betreden we the Annapurna Area en daar begint het mooi te worden. Hier en daar een leuk stalletje waar water en wat versnaperingen gekocht kunnen worden en zowaar hier en daar een terrasje bij een restaurantje waar je kunt eten.

We lopen door en langs rijstvelden, passeren waterbuffels en schapen die hier vrij rond lopen.

Onze porter (drager) sjouwt onze rugzak en de zijne op zijn rug mee de berg op. Schandalig pakket heeft hij op zijn rug. Er zitten ook de donsjackets en dons-slaapzakken bij die we in de mountains zeker nodig zullen hebben. Allemaal van The North Face natuurlijk!

Meteen de eerste dag klimmen we al flink omhoog. Het is soms ook echt naar boven klauteren.

Uiteindelijk komen we na veel geklim en geklauter aan in Bahundanda (1310 mtr). We slapen daar in een trekkerslodge met een geweldig uitzicht vanuit het restaurantje daar. De omgeving is echt nu al schitterend.

21-4-2009

Bahundanda (1310 mtr) naar Chamje (1430 mtr)

We steken vandaag verschillende hangbruggen over en komen hele hordes kinderen tegen die in keurig schooluniform ook op weg zijn naar school. Nee, hier worden ze niet door een van de ouders met de auto gebracht. Gewoon lopen en dan ook nog eens soms steil omhoog of omlaag.

Op het stuk waar ze ook met de weg bezig zijn is een groot stuk van de berg verschoven met als gevolg dat we door heel mul zand erg, maar dan ook erg steil, moeten klimmen.Een heel gestobber! Zeker wanneer we dan ook nog een van de vele karavanen ezeltjes tegen komen die hier alle voorraden naar boven transporteren. Ze lopen veelal in groepen van 10 tot 15 ezeltjes en zijn volledig bepakt. (Mijn collega Yvonne zou smoorverliefd worden op alle ezeltjes hier, alleen moet je daar wel een eindje voor klimmen Yvonne! Collega's van Prisma overigens nog bedankt voor de extra fotoruimte, we hebben nu voorlopig wel genoeg. Ik hoop dat het downloaden ook wat sneller gaat.)

Onderweg komen we een oude vrouw tegen die iets aan haar voeten heeft en naar een arts moet. Ergens boven op de berg. Haar zoon of zo draagt haar in een mand op zijn rug de berg op. Ik kan me voorstellen dat je dan een weg wel erg fijn zou vinden.

De track gaat door bossen van loofbomen en we komen ook de nodige watervallen tegen.

22-4-2009

Chamje (1430 mtr) naar Bacharchap 2160 mtr)

Gisteravond met flinke regen en onweer al vroeg naar bed gegaan. Er wordt hier echt geleefd aan de hand van zonsopkomst en zonsondergang. Om een uurtje of 20.15 lig je hier meestal wel op bed!

In de ochtend lopen we in de schaduw van de vele bomen. Het pad is op sommige stukken uitgehouwen in de rots (vroeger hing er aan de rots een bamboe stellage maar die was te gevaarlijk.

We passeren de grens tussen het district Lamjung en Manang. Onderweg komen we de Safe Waterdrink Stations tegen waar we onze waterfles en camelbag steeds laten vullen. (ook om het milieu te besparen en niet steeds plastic flessen te kopen).

Bij het begin en aan het eind van bijna elk dorpje dat we passeren komen we de gebedsrollen tegen en geven er trouw een draai aan. Soms zijn het er echt veel, wel meer dan 20.

Na het eten nog gekaart en wat gekletst met de gids en porter. De gids rummikub geleerd en hij ons een Nepaleens kaartspel.

23-4-2009

Bacharchap (2160 mtr) naar Chame (2670 mtr).

We lopen nu door een dennenbos met landschappen zoals in de film van “Brokeback Mountain” Echt geweldig! In de hoogte zien we de besneeuwde sneeuwtoppen liggen terwijl we ons in het zweet klimmen. Op enkele stukken klimmem we echt voetje voor voetje naar boven, zo steil en ook de hoogte gaat zijn tol eisen.

In Chame flinke discussie met de gids over accomodatie. Loopt erg hoog op maar tijdens ontbijt de volgende ochtend besluiten we om toch maar verder te gaan met hem. We hebben weinig keus.

De kruier vindt het allemaal heel erg en wordt er zelfs emotioneel van.

24-4-2009

Chame (2670 mtr) naar Pisang (3200 mtr)

Na een roerige avond, nacht en ontbijt gaan we op weg naar Pisang. We tobben maar aan met deze eikel van een gids. Weinig andere optuies omdat je van de hele wereld afgesloten bent. Wel weer een leuke anekdote voor later.

Vandaag door bossen en langs flinke rotspartijen gelopen. In de rotsen zijn met explosieven inkepingen gemaakt voor het pad. De berggezichten zijn echt overweldigend. We zien al heel dichtbij verschillende besneeuwde toppen.

Aangekomen in Pisang heb ik wat last van hoofdpijn (kan van de hoogte zijn maar ook van het geneuzel met de gids gisteravond, vannacht en vanochtend).

Gegeten in het restaurantje bij de Eco-lodge waar we verblijven. Ze stoken er heerlijk een houtkacheltje en dat is ook wel nodig. Het is op deze hoogte 's nachts freezing cold. Leuk gesprek gehad met een engelse dame die hier in Nepal een paar weken les gaat geven op een schooltje en voor een 10 maanden aan het rondreizen is.

Om 19.00 uur gaat de electriciteit van het net en komen de kaarsjes op tafel. Zo gaat dat hier. Elk dorpje krijgt om de beurt een uurtje stroom. Pisang is om 23.00 uur weer aan de beurt. Dan liggen wij al in het donsslaapzakje te pitten.

25-4-2009

Pisang (3200 mtr) naar Manang (3540 mtr)

Vandaag is een niet al te zware route. We kiezen ook voor de eenvoudigste route en gaan bewust niet de hoogte in. Dit om rustig te acclimatiseren.

De route gaat nu over een grote vlakte. Het lijkt op die weidse vergezichten uit westernfilms.

Het verbaast ns hoeveel verschillende settings we wel niet doorgekomen zijn tijdens deze trip.

Geen enkele dag is hetzelfde. We stoppen regelmatig om even achterom te kijken want dan zie je vaak prachtige landschappen waar je bijna aan voorbij zou lopen.

Ook hebben we weer een prachtig overzicht over de enorme bergen langs het traject. (Annapurna IV, Annapurna III, Gangapurna en Om Myurpa, bij interesse vraag ons na terugkomst maar omde landkaart waar ze allemaal opstaan en de route ook goed te zien is. De 300 kilometer!)

We maken ook kennis met Andres en zijn vriedin (Duitsland) wij maken wat foto's voor ze omdat hun camera helaas gestolen is vanuit de bus. En dat wil je nou net niet hebben hier. We mailen ze naar hen na terugkomst.

In Manang hebben we een erg leuk hotel. Het oogt als een chalet van de wintersport. Zo ook het restaurant. Hier ook een lekkere houtkachel en veel gezelligheid met verschillende nationaliteiten.

In elke slaapplaats zie je dezelfde mensen en we maken regelmatig een praatje.

Er zit hier in het hotel ook een heerlijk German Bakkery (zou je toch niet verwachten hier in Nepal, maar errug lekkere appeltaart !!!)

We blijven 2 nachten in Manang om te acclimatiseren op deze hoogte. We hebben nog niet veel last van de hoogte, wel regelmatig een lichte hoofdpijn. De 2e dag in Manang gaan we preventief aan de medicijnen tegen hoogteziekte (doet iedereen hier blijkt). Dit ook na de infobijeenkomst van de AMS vrijwilligersorganisatie bijgewoond te hebben. Een canadees doet hier in manag voor 4 maanden dit op vrijwillige basis. Van de donaties helpen ze de locale bevolking en de trekkers die in moeilijkheden raken.

25-4-2009: Rustdag maar we gaan toch een flink stuk stijgen vandaag om aan de hoogte te wennen. We maken bij Manang een klim van 200 meter omhoog naar een uitzichtpunt. Het is er ook inderdaad mooi. Er wapperen, net als op heeeeel veel plekken in Nepal gebedsvlaggetjes. Portie Yakkaas op, smaakte als oude kaas. Lekker wel.

Na de afdaling kopen we beiden een echte Nepaleense wintermuts voor de kou die we in gaan en we gaan naar de film. Op een houten bankje in een of ander schuurtje op een groot beeld wordt de film “ Into the wild” vertoond. Ook weer eens leuk om te zien.

27-4-2009 (verjaardag van Maurice die deze trek ook op zijn verlanglijstje heeft staan. Ik heb je, deze dag zeker maar ook andere dagen, een heel stuk in gedachten meegenomen vriend!)

Manang (3540 mtr) naar Yak Kahara (4018 mtr)

We vertrekken wat later omdat de gids een zieke porter (drager) een stuk naar beneden heeft gebracht. Die porter moest dringend naar het ziekenhuis en gaat nu met de heli het gebied uit.

Nu lopen we weer in een soort van maanlandschap met weinig begroeiing.her en der staan nu Yaks en berggeiten te grazen. Mooie beesten die op deze hoogte kunnen leven. Dit in tegenstelling tot de koeien.

Begin van de middag aangekomen en later op de middag naar plaatsje verderop (Letdar) gelopen om water te halen en weer af te dalen. Ook weer om te acclimatiseren. In de hut waar we nu zijn is geen stromend water, geen douche dus, niets. Het enige stromende waterpunt is in de keuken waar je ook niet wilt zijn. De keukentjes hier zijn pikzwart van het vuur dat er gestookt wordt en je wilt niet altijd zien hoe je eten bereid wordt. Soms is het beter om dingen niet te weten.

In het “restaurant” worden we door een paar duitsers en argentijnen uitgenodigd om met hen een kaartspel te spelen. Leuk gespeeld en bijzonder aangenaam gekletst in het duits, engels, spaans.

28-4-2009

Yak Kahara (4018 mtr) naar Thorung Pedi (4450 mtr)

Het landschap wordt steeds ruiger. Heel veel steen en laag struikgewas. Heel veel natuursteen en leisteen zo voor het oprapen. Je zou er met gemak heel de reeshof mee kunnen betegelen.

Vandaag zitten er ook weer een aantal hele, maar dan ook hele steile klimmen in. En als je dan boven komt, staat dar (toevallig) een theehuisje waar je wat kunt drinken en snacken. Hier boven is alles wel veel duurder i.v.m. Transport naar boven.

Aangekomen in Thorung Pedi regelen we extra dekens voor de nacht. Het is hier erg koud nu al en zeker vannacht.

Na de lunch klimmen we omhoog naar High Camp (4793 mtr) en drinken we een kopje thee met Ivar (in Nieuw-Zeeland wonende Nederlander die nu in Spanje gaat wonen met zijn vriendin). Zijn vriendin had last van de hoogte en is omgedraaid. Das balen!

Optijd naar bed omdat we vannacht om 4.00 uur ontbijten en dan op weg gaan naar de Thorung La (s'werelds hoogste pas 5416 Meter ).

29-4-2009 DE DAG !!

Thorung Pedi (4450 mtr) via Torung La (5416 mtr) naar Muktinath (3700 mtr).

Vandaag de verjaardag van Yvonne. Yvonne, bij deze van harte gefeliciteerd. Helaas hebben we jullie mailadres niet bij de hand.

Om 3.30 uur opgestaan en na en ontbijtje gaan we gewapend in een donsjas, sjaal en handschoenen en met een hoofdlampje op de berg op. We zijn niet de enige gekken die zo vroeg starten. Veel lichtjes gaan ons voor de berg op. Wanneer we het High Camp bereiken waar we gisteren thee hebben gedronken is het inmiddels licht. Het zal vanaf daar nog een 3 uur klimmen zijn naar de pas.

We lopen door sneeuw en over ijs en over de oneindig vele stenen. Er lijkt geen einde aan te komen. De omgeving is wederom onbeschrijfelijk (ik weet er geen woorden meer voor te verzinnen die ik al niet gebruikt heb). Wanneer ik het toch aardig zwaar begin te krijgen wijst Koen me op de wapperende gebedsvlaggetjes die te zien zijn op de pas, waar we moeten zijn. Op dat moment is de vermoeidheid weg en lopen we gestaag door naar de pas (hoogste doorgang tussen 2 bergen).

WE ZIJN ER om een uur of 8.15. Geweldig om hier aan te komen.

Natuurlijk de nodige foto's van onze “overwinning” gemaakt en er een black tea op gedronken met een Snicker. Genoten, genoten en genoten! Het uitzicht is werkelijk schitterend! Fantastisch om dit samen gedaan te hebben en hier samen te mogen zijn.

Na een klein kwartier gaan we toch de afdaling weer inzetten. Gedurende de ochtend komt de wind hier opzetten en wil je niet hier boven zijn.

Achteraf blijkt de afdaling naar Muktinath nog zwaarder te zijn dan de klim naar de top. Het afdalen is een aanslag op onze knieën. Maar we zijn zo vol van het behalen van de top dat we dat voor lief nemen. Het klimmen vraagt vooral wat van je conditie (die nu best aardig is inmiddels) en het dalen vraagt veel van je lichaam. Er zijn ook wel de nodige kilootjes achter gebleven op de toch, das mooi. Cole, een canadees die we leren kennen moet op een paard naar beneden ivm een geblesseerde knie. Er zijn echter stukken dat hij toch moet lopen omdat de afdaling te steil is om op een paard te kunnen zitten. En dan is hij beneden en stijgert het paard hem zo tegen de vlakte. Armen pols ook nog geblesseerd.

We zijn bekaf als we aankomen in Muktinath.

30-4-2009 Koninginnedag

Muktinath (3700 mtr) naar Kagbeni (2800 mtr).

Ik (Erik) ben in de ochtend met de porter naar het monastary (klooster) te gaan. De porter doet zijn gebeden en ik kijk toe. Ook ik krijg een oranje stip op mijn voorhoofd van een priester. Brings you luck sir !!!

Vandaag is, na de lange dag van gisteren (8 uur lopen) een wat kortere dag.

In de middag zijn we er al en we lopen het dorpje in. Echt alles, maar dan ook alles is hier over de datum (net zoals op veel plaatsen eerder op de route). Ze verkopen hier gerust nog een zak chips van augustus 2008!! Normaal ben ik daar heel kritisch in maar hier zul je niet veel anders kunnen.

Heb dus ook regelmatig oude cola op. Maar we leven nog steeds!

1-5-2009

Kagbeni (2800 mtr) naar Tukuche (2590 mtr).

We vertrekken vroeg omde wind voor te zijn. Een groot deel van de tocht lopen we door de rivierbedding. De rivier staat nu laag en daardoor kunnen we ook wat stukken afsteken.

Koen heeft zijn schoenen stuk gelopen maar het gaat nog wel even.

In Tukuche verblijven we in een geweldige kamer van Highplainsinn.com. Een nederlander heeft hier al 11 jaar met zijn Nepaleense vrouw een Lodge. Ziet er erg leuk uit met de nodige nederlandse gezelligheid (open haardje en bankje) en erg goed eten. We eten voor het eerst sinds weken weer vlees. Is hier wel te vertrouwen.

Een Utrechts stel zit hier ook in de Lodge en zij verstaat wat Nepaleens. Onze vermoedens dat onze gids niet zo aardig is voor de porter worden door haar bevestigd. Wat sneu.

We zijn onze gids nu echt wel beu en willen eigenlijk z.s.m. Van hem af. We gaan de rest van de trip anders inplannen om eerder afscheid van de gids te kunnen nemen.

2-5-2009

Tukuche (2590 mtr) naar Ghasa (2010 mtr)

Na een lekker nederlands ontbijtje gaan we op weg naar Ghasa. Met DE koffie. Mmmmmm.

We lopen eerst een stuk langs en in de rivierbedding en komen dan in steeds meer begroeid gebied. Het landschap wijzigt weer, super.

We treffen aanzienlijk minder andere trekkers. Waarschijnlijk nemen velen het vliegtuig in Jomoson of ze pakken de jeep over de weg die vanaf hier al helemaal gereed is. Wij ploeteren te voet nog door en klimmen en dalen afwisselend. Zo nu en dan komt er inderdaad een jeep voorbij stobberen en hobbelen.

In Ghasa aangekomen is het net gaan regenen. We zitten wederom in een aftandse hut en hebben slecht eten. Maar ja alles went.

3-5-2009

Ghasa (2010 mtr) naar Tatopani (1190 mtr). We lopen vandaag door s'werelds diepste dal!

Vandaag zal onze laatste loopdag zijn. We leggen onze plannen voor aan de gids en volgens ons wil hij ook van ons af. In zijn ogen zijn we toch te kritisch. Ja ja zal wel zijn. Tis goed !

We spreken af dat we als we in Tatopani zijn we verder met de jeep en bus zullen gaan naar Pokhara.

We vertrekken wat later omdat het regent en als het droog is gaan we op pad. We lopen regelmatig langs de weg en zien dat de jeeps en vrachtwagens ook moeite hebben om naar boven en beneden te gaan. De weg is niet veel meer dan een enigszins vlak gemaakt stuk rots met de nodige kuilen.

Het klimaat waarin we nu weer lopen is meer tropisch en heeft veel watervallen. Wanneer we naar de bergtoppen kijken zien we dat het daar gesneuwd heeft i.p.v. geregend en op de Thorung La (blijkt achteraf) heeft het flink gesneeuwd (20 cm). Was erg zwaar hoorden we.

Aangekomen in Tatopani (heet water) gaan we naar de warmwaterbronnen om onze spieren die de afgelopen weken overuren hebben gemaakt te verwennen. Het is heerlijk.

Nu pas horen we dat er in Nepal nogal wat commotie is en dat de regering gevallen is. In Kathmandu is het een paar dagen onrustig geweest. Hebben we dus echt niets van mee gekregen.

Het blijkt nu allemaal weer wel mee te vallen.

Morgen gaan we met de jeep naar Beni en dan met de local bus naar Pokhara.

4-5-2009

Tatopani naar Pokhara.

In een Jeep, bestemd voor 10 personen, hobbelen we uiteindelijk met 18 man in en op de jeep naar Beni. Tijdens die rit zijn de slippers van Erik van de rugzak gevallen (of gewoon gejat?).

In de localbus is het bijna net weer zo'n drama als bij de rit naar Besisahar. Nu wat minder zieke Nepalezen. Maar wederom een aftandse bus die onderweg zelfs gerepareerd moet worden.

Tijdens de rit is op het dak van de bus uit onze rugzak een 4 tal T-shirts, een afritsbroek, handdoek en hoofdlampje gestolen. Door een local zegt de gids, maar laat nou net zijn broek een paar dagen geleden kapot gegaan zijn (???)

Aangekomen in Pokhara nemen we s' avonds afscheid van de gids en porter en komen we weer verschillende mensen van de trek tegen. In Pokhara is het erg relaxt en we genieten met volle teugen van het moois en relaxte dat Pokhara (zonder gids) te bieden heeft.

In Pokhara de World Peace Pagode bezocht die bovenop een berg staat. Daar weer naartoe geklommen. We zijn het nu gewend.

Vandaag gevlogen van Pokhara naar Kathmandu en nu gaan we ons ori”enteren op onze reis naar China. Waarschijnlijk komen we Tibet niet in om verschillende wazige reden.

Fenne, we gaan over een paar dagen China in !!!!!

Tot zover een toch wel heel uitgebreide samenvatting, maar het was allemaal ZO overweldigend dat het heel moeilijk is om nog minder te schrijven.

Mocht je in de gelegenheid zijn om deze trip te doen en het leuk vinden dan is het zeker aan te raden. EEN FANTASTISCHE ERVARING om nooit te vergeten.

Ik hoop dat we wat foto's kunnen downloaden.

Groeten uit Nepal.

Koen en Erik.

Kathmandu (Nepal)

Hey iedereen,

Erg leuk om jullie reacties te lezen. Die foto bij het rode fort ben ik echt zelf hoor Harriette en Ellis. Hier is de internetverbinding erg traag dus downloaden van nieuwe pics laat nog even op zich wachten.

Onze laatste dag in India hebben we in Delhi rustig aan gedaan. We zijn naar de ZOO geweest. Een heel groot park in Delhi, met dieren natuurlijk. Het was te heet om iets anders te doen (weer 45 graden of zo). Vanuit ons hotel (veel beter dan het eerste) zijn we op de metro gestapt en richting de wijk gegaan waar de ZOO is. Laatste stuk met de Tuk Tuk afgelegd. In de ZOO trokken we (ja wederom!) soms meer de aandacht dan de dieren. Ook weer benaderd om met een paar mensen op de foto te gaan. De laatste avond vanuit hotel de andere kant op gelopen en daar was een hele leuke wijk met heel veel winkeltjes, kraampjes etcetera. Geen toerist te bekennen maar eg leuk. ook dat is Delhi dus. (gelukkig).

Gisteren keurig opgepikt vanuit het hotel en naar airport gebracht. Daar gesproken met een belgische student die sinds juli 2008 hier aan een uitwisselingsproject deel neemt. Hij zei dat Delhi niet te vergelijken is met de rest van India en dat India zelf veel meer moois te bieden heeft. Helaas zullen we dat eventueel een andere keer moeten gaan ervaren. Het vligtuig naar Kathmandu staat klaar voor ons.

Er was wat mis gegaan met de pick-up die het hotel ons toegezegd had maar no worries, meer dan 20 cabdrivers willen je maar wat graag brengen (eigenlijk naar een ander hotel maar we zijn standvastig en houden ons bij ons plan en hotel). En dan komt het uiteindelijk toch goed. Bij het inrijden van Kathmandu bevalt het ons meteen. Er hangt een leuke sfeer en het ziet er allemaal gemoedelijk uit. Het hotel is prima, een ruime kamer en een tuin bij het hotel. Aardige mensen. Rondgeslenterd in de backpackerswijk van Kathmandu (Thamel) waar je je nek haast breekt over de out-door spullen (Jack, hier kun je voor een grijpstuiver een hele voorraad voor Bever kopen!!) We gaan straks ook nog shoppen naar een zijden lakenzak en handschoenen voor in de bergen (raar want nu ik dit typ is het hier ongeveer 27 graden).

Gisteren goed geluncht en een flinke pils gedronken op de komende weken.

Trip uitendelijk geboekt bij de organisatie die hier in het hotel gevestigd is. Morgen gaan we er aan beginnen. Start is met een busrit van 7 uur naar het startpunt. We wordem begeleid door een gids en een porter (drager). in de tea-houses onderweg zullen we andere reizigers treffen. Voordeel van met z'n 2 is dat je zelf het tempo kunt bepalen. Althans dat hebben we ons wijs laten maken. We zullen zien! We hebben er heel veel zin in.

Omdat we niet zullen kunnen mailen zal ik in een schrift onze ervaringen noteren en nadien een korte samenvatiing van de drie weken maken. Wordt vervolgd dus.

Hier laat ik het ff bij.

Tot over een week of 3.

Groet van koen en Erik

Aangekomen in Delhi (India)

Hallo,

Gisterenavond laat zijn we aangekomen in India. We hebben een goede reis gehad.

In het vliegtuig mochten we het kadootje uitpakken dat Marjolein en Edwin ons in Nederland nog gegeven hadden. We waren erg verrast met het mooie boekje met de 'open hart' Boeddha. Erg leuk, en ontroerend, om de lieve groeten van onze vrienden en familie te lezen en mee te kunnen nemen op onze reis.

Bij aankomst in Delhi stond de pick-up service klaar om ons naar het hotel te brengen dat we vanuit huis hadden geboekt. Het zag er wel heeeel anders uit dan we ons hadden voorgesteld. Zowel het hotel als Delhi. We reden in de nacht om 1.00 uur door de stad en op de straten lagen mensen te slapen. Heel bizar! In het hotel stond voor ons een bed, maar daar was dan ook echt alles mee gezegd ha ha . Een luid pruttelende, ratelende airco en een nog meer herrie makende ventilator. Kortom geen oog dicht gedaan. Dus in de ochtend een ander hotel gezocht, en gevonden. Wat hoger in prijs maar vanuit daar zit ik dit nu op de laptop en internet (wifi) te typen. Heerlijk !!!

Vandaag was het bloody hot in Delhi, 45 graden Celcius (no kidding). Met een privechauffeur een aantal bezienswaardigheden in Delhi bezocht. Het rode fort natuurlijk, een gigatempel,een park, moskee bij het rode fort, maar het meest maakt de stad Delhi een onuitwisbare indruk. Bedelaars die met kleine babietjes zich tegen het raam van de auto aan drukken om geld te vragen. Ook de geuren die we gedurende de dag ruiken zijn niet altijd even aangenaam. Tjonge wat een cultuurshock! Erg veel armoede op de straat, en wat een drukte! En we waren toch al zeker wat gewend vanuit eerdere aziereizen.

Erg leuk is het wel dat, met name Koen, een aantal keer gevraagd werd om met hem op de foto te mogen. Dus veel ' vrienden' gemaakt. Ik ga proberen om die foto bij te voegen. Koen is een echrte attractie hier in Delhi met zijn blonde krullen. Op het einde van de middag erg moe, bezweet en VOL van indrukken terug naar onze kamer gegaan. Nog een dag Delhi en dan de gekte van Katmandu opzoeken om vervolgens te voet en georganiseerd de rust in de Himalaya te viinden .

Voor zover dit berichtje vanuit Delhi. Mogelijk dat het volgende pas over 4 weken of zo volgt. We zien wel. Wordt vervolgd.